“Juf! Ik hou van jou!”

lisanne

Ik denk dat iedere leerkracht het wel kent… kinderen die naar je toe komen en de zin beginnen met “mama, euhhh…. ik bedoel juf!” (of meester).
Andersom komt ook weleens voor, dat kinderen thuis “juf” zeggen tegen hun ouders.
Mijn kinderen doen dat in ieder geval weleens.

In de klas komt het dus voor dat kleuters naar mij  toekomen en dan per ongeluk zeggen “mama/papa, oh …. ehhh.. juhuf”  of “oma”

Maar afgelopen week gebeurde er iets anders. De kleuters kwamen de klas in om half negen. Dan beginnen we met de inloop. Alle kleuters waren binnen en aan het werken.
Een jongetje kwam naar me toe en vroeg me of hij een bepaalde activiteit mocht gaan doen. Hij had een erg leuk idee maar qua uitvoering zou het behoorlijk wat tijd in beslag gaan nemen en daar hadden we nu geen tijd voor, de inloop zouden we gaan afsluiten en de boel moest worden opgeruimd. Mijn stagiaire wilde haar kringactiviteit gaan beginnen.

Ik probeerde hem dus uit te leggen dat wat hij nu wilde niet kon omdat de andere juf iets anders leuks en leerzaams met de hele klas wilde gaan doen.
Zijn reactie was begrijpelijk, hij werd boos.
Zijn teleurstelling was duidelijk zichtbaar en ik wilde hem zijn idee niet afnemen of simpelweg zeggen: “nee het mag niet”  Hij was er zo vol van.

Wanneer zo’n situatie zich voordoet probeer ik altijd snel te bedenken wanneer iets wel of niet zou kunnen en dan samen met het kind te kijken of mijn oplossing voor dat moment ook bij het kind gezien wordt als oplossing.
Ik gaf hem dus een  alternatief, na de kringactiviteit zouden we samen, tijdens de werkles, wanneer er veel meer tijd zou zijn, zijn idee gaan uitvoeren.
Een beetje mopperend liep hij weg, hij accepteerde mijn alternatief.

Het moment van opruimen na de inloop was daar en alle kinderen gingen aan de slag om de klas weer netjes te krijgen en in de kring te kunnen gaan beginnen.
Ineens komt het  jongetje naar me toe, pakt me bij mijn armen vast, kijkt me aan en zegt (het leek wel uit zijn tenen te komen)

“Juf! Ik hou van je!”

Waarop ik aangaf dat ik hem ook erg lief vond en zin had om straks samen aan zijn idee te werken.
Hij schudde zijn hoofd en zei toen: “ja maar ik vind jou de allerliefste juf die er bestaat!”

2 reacties

Geef een reactie