Wanneer haal jij adem en luister je écht?

Vertel eens, hoe goed luister jij?
Naar je kind? Naar je partner? Naar jezelf?
In de drukte van alle dag roept iedereen om maar gehoord te worden. Je kind om aandacht/hulp etc…. Dat zal niet altijd op de manier gaan die jij als ouder graag zou zien…. Soms zal je kind vragen of je kunt komen kijken/helpen/meespelen, maar er zullen ook momenten zijn dat dat niet op die manier gaat en er gegild, geschreeuwd en gestampvoet wordt. Omdat de aandacht niet direct komt, of omdat het heel dringend is.
Maar het kan ook zo zijn dat je kind niet weet hoe het anders te vragen. En altijd een bepaald gedrag vertoont. Of het nu thuis, op school of buiten is….

In de crea-ateliers sta ik juist stil bij ieder kind en luister, naar hetgeen ze vertellen, laten zien, niet vertellen maar juist laten horen…
Zo komen we er samen achter wat nodig is. Waar behoeftes liggen, waar begrip nodig is. Een vertaalslag…
We luisteren ook regelmatig naar stilte… En wat is stilte dan? Want wanneer jij stil wordt, hoeft de omgeving dat nog niet te zijn. Dan gaan andere geluiden opvallen. Kun je de rust vinden binnen in je….

Zo kwam ik er dus laatst ook achter, tijdens een moment van stilte…. wat ík nodig heb.
Want ja… ook ik ben naast mama en coach, ook vrouw en vriendin. En herstellend van Corona.
In het begin dacht ik nog dat het wel mee viel. Was er de (be)zorg(dheid) voor mijn kinderen, want ze hadden het ook alledrie. En ging mijn aandacht vooral naar hen. Hoe voelden zij zich, wat hadden zij nodig. Kon ik nog iets voor ze betekenen. Kregen ze genoeg goede en gezonden voeding, frisse lucht enz…. Hielden ze rust als dat nodig was.

Ondertussen bleek ik de meeste last te hebben, ging mijn energie weg, was de trap op komen al een uitdaging van de dag. Viel dat even tegen. Dat kon toch zeker niet?!
Maar jawel, natuurlijk kon dat wel.
Ik werd me bewust van de zorg die ik nodig had, die ik mijzelf geven moest. De aandacht die nodig was (en is)
Dat wat ik voor mijn eigen kinderen doe en geef, voor de kinderen tijdens de Crea-ateliers… Dát moest ik mijzelf ook geven.
Rust, aandacht, luisteren. Adem halen.

En dus ben ik, net als tijdens crea-ateliers en de momenten die ik gebruik om zelf te mediteren, gaan zitten, gaan luisteren.
Eerst naar de omgeving, de geluiden en daarna meer en meer in stilte, luisteren naar mijn lijf. Waar en wat heb ík nodig.

Geduld & tijd. Dat wat ik voor kinderen in overvloed heb, mag en moet ik voor mijzelf ook hebben.
Dat besef duurde even om in te dalen en er ook bewust mee om te gaan.
De tijd geven, het geduld hebben. Niet forceren.
Bij kinderen werkt dat niet, waarom zou dat bij mijzelf dan wel werken?! (leermoment!)

Dus iedere dag opnieuw…. Haal ik adem en luister
Niet alleen naar mijn kinderen, maar zeer zeker naar mijzelf.
Er is maar 1 ik. (gelukkig ook maar)

En het is belangrijk en fijn om te herstellen.
Dat herstel is er, in mini stapjes, maar het is er wel.
Het belang wat ik hecht aan luisteren naar kinderen en kijken waar hun behoeften liggen, daar de helpende hand aan geven. Dat is er op dit moment dus met name voor mijzelf. Zelfzorg, daarna weer aan de kinderen waar mijn hart ligt, tijdens crea-ateliers.

Vertel eens, wanneer heb jij voor het laatst écht geluisterd naar jezelf?

Geef een reactie