Haantje de voorste of ‘niet sociaal’

Ken je dat?
Je kind is thuis haantje de voorste, grote mond soms .
Weet wat het wel of niet wil. En dat begrijp je vaak wel, maar net zo vaak niet.
Op school, bij een vereniging of elders is je kind totaal anders dan thuis, wanneer je visite krijgt of op visite gaat…
Stilletjes, verlegen, teruggetrokken.
Wil liever niks zeggen, een beetje lachend maar vaak ook het hoofd wat gebogen en liefst verscholen achter mama of papa.

Misschien zelfs wel ‘niet sociaal’ niet zoals je het graag zou zien.
Waar komt dat vandaan? Je hoort jezelf zeggen: “Kom op! Het valt wel mee, dat kun je wel, ga nou maar”
En goed bedoeld geef je je zoon of dochter dan een duwtje in de rug of je ‘dwingt’ het af.
Om te zorgen dat je kind wel gaat doen waarvan jij vindt, hoopt en denkt dat het goed zal zijn voor hem of haar.
Maar dan thuis is het toch weer anders.
Is je kind snel boos, of juist nog stiller.
Wil er weinig over zeggen en op school en clubs wordt er dan gezegd: “zoals Saar zou ik er wel 10 in de klas willen hebben”

Herkenning?
Ik weet dat ik zelf als kind wel zo kon zijn. Op school sociaal, rustig, verlegen, wel wat vriendinnetjes en vriendjes maar liefst niet op de voorgrond.
Thuis had ik dan mijn babbeltje wel bij en was soms brutaal.
Hoe komt dat dan toch? Wat was dan mijn ware ik?
Was dat thuis? Op school? Of zat het er tussenin?
Ook bij mijn eigen kinderen heb ik dit ervaren.
En dan hoor je weleens zeggen: “Ja thuis voelen ze zich veilig en laten ze hun ware ik zien”
Fijn om te weten, maar je kunt er zo heel weinig mee, of wellicht toch wel?

In de crea-ateliers komen deze kinderen ook.
Zijn ze zoekend naar wat er kan en mag, wie zij zijn, wie de anderen zijn en komen ze er langzaam ook achter dat het oke is om te zijn zoals je bent. Zonder oordeel en veroordeel.
Wees maar jezelf, dat kan dat mag en is oke.
Of je nu blij, boos, verlegen, haantje de voorste, of iets anders bent.
Kinderen zullen niet gelijk het achterste van hun tong laten zien, maar kruipen, wanneer ze zich veilig voelen, wel meer uit hun schulp en dát is het moment dat ik meer zie en de vertaalslag ook naar ouders gemaakt kan worden.
Waardoor ouders hun kind beter gaan begrijpen en het kind zich gezien en gehoord gaat voelen.

Wil je meer informatie? Reageer onder dit bericht en ik neem contact met op.

Geef een reactie